Będzie remont dachu przedwojennej Drukarni Gdańskiej. Sojusz marszałka, miasta i mieszkańców

Remont dachu w budynku przedwojennej Drukarni Gdańskiej na Trakcie św. Wojciecha 57 pochłonie kilkaset tysięcy złotych. Część z tego zapłacą sami mieszkańcy, którzy w ramach wspólnoty zebrali już określoną kwotę i dobrowolnie opodatkowali się wyższym funduszem remontowym. Większość sfinansują instytucje pomorskiego marszałka i miasta. Lokatorzy zabytkowej kamienicy chcą iść za ciosem i już teraz planują kolejne remonty. Wciąż znakiem zapytania są tutaj dwa miejskie pustostany.

Będzie remont dachu przedwojennej Drukarni
Fot. p.olejarczyk

Fotografia 1 z 15

"Komisja powołana przez Prezydenta Miasta Gdańska rozpatrzyła pozytywnie wniosek złożony w procedurze podstawowej przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. Trakt Świętego Wojciecha 57 w Gdańsku (…) na wykonanie remontu dachu budynku dawnego domu właściciela Drukarni Gdańskiej. Dotacja wynosi 49.73 proc. nakładów koniecznych(…)"- czytamy w projekcie uchwały, który ma trafić na kwietniową radę miasta.

Jeśli radni "klepną" na sesji uchwałę, remont dachu w zabytkowej kamienicy, dawnej Drukarni Gdańskiej, stanie się faktem. Mieszkańcy liczą, że jeszcze w tym roku na dachu pojawią się robotnicy.

- Na sesji zagłosuję za uchwałą. Niewątpliwie jest to jeden z najbardziej cennych budynków historycznych na Oruni. Cieszą mnie podjęte starania wspólnoty mieszkaniowej i administratora tego pięknego budynku, zmierzające do poprawy obecnego stanu dachu. Wierzę, że w kolejnych latach nastąpią kolejne potrzebne modernizacje na tym zabytkowym obiekcie — komentuje dla portalu MojaOrunia Agnieszka Bartków, radna miasta z Oruni.

Do remontu dachu zabytkowej kamienicy "dorzuci się" też instytucja pomorskiego marszałka. Rzecznik pomorskiego marszałka Michał Piotrowski informuje, że dotacja na remont dachu przy Trakcie św. Wojciecha 57 wyniesie blisko 90 tys. zł

Remont dachu jest możliwy dzięki wsparciu marszałka i miasta, ale przede wszystkim niezbędne było tutaj zaangażowanie samych lokatorów. Mieszkańcy kamienicy opowiadają nam, że w funduszu remontowym udało im się zebrać określoną kwotę i że dobrowolnie podwyższyli sobie fundusz remontowy właśnie na ten cel. Plan remontu dachu zrodził się już lata temu, ale sporo czasu pochłonęły m.in. ustalenia z konserwatorem zabytków. Z inicjatywą wyszli właśnie mieszkańcy Traktu św. Wojciecha 57.

W budynku dawnej Drukarni mieszkania robią wrażenie. Te na parterze mają blisko cztery metry wysokości. Niektórzy lokatorzy własnym sumptem wymienili też sobie okna. Mimo że kamienica jest położna przy ruchliwej ulicy, przy zamkniętych oknach w mieszkaniach jest bardzo cicho.

Kłopotem są wyższe rachunki za gaz. Lokatorzy skarżą się, że w kamienicy są dwa miejskie pustostany. Ich zdaniem, miasto powinno jak najszybciej zagospodarować oba lokale, chociażby dlatego, żeby ktoś pod tymi adresami mieszkał i je ogrzewał.

Jeden z mieszkańców wpuszcza mnie na dach kamienicy. Widok jest imponujący. Mężczyzna szczegółowo wylicza, co zostanie wyremontowane na dachu. - Remont będzie obejmował cały dach, część płaską i skosy. Na skosach będzie blacha cynk tytan. A na poziomych częściach dachach będzie papa. Wieżyczka zostanie odremontowana. Sprzęt nagłaśniający na dachu zostaje. Będą przebudowane kominy.

Miejsce to opisywał m.in. profesor Jerzy Samp. W jego książce „Gdańskie dzielnice – Orunia, Stare Szkoty i Lipce” czytamy: „Ogromny wpływ na ożywienie polskości i ducha narodowego wśród tej właśnie grupy mieszkańców miało powstanie tu, u progu lat dwudziestych (XX wieku – przyp. red.), Drukarni Gdańskiej (...) Zakład graficzny zajął miejsce po dawnej oruńskiej słodowni i mieścił się od początku swego istnienia aż do drugiej wojny światowej przy Stadtgebiet 12 (obecnie Trakt św. Wojciecha nr 57) (...) Wielkim dniem Drukarni Gdańskiej na Oruni był dzień 26 lutego 1935 r. Obchodzono wówczas niezwykle uroczyście jubileusz 15-lecia istnienia tego zakładu, który z czasem stał się pewnego rodzaju centrum kulturalnym zamieszkałych tu Polaków (...) W owym czasie Drukarnia Gdańska w Oruni, kierowana już przez dyrektora Jana Radtkego, była zakładem nowoczesnym, wyposażonym m.in. w wielką maszynę rotacyjną, linotypy i urządzenia introligatorskie.